We zijn zo trots op ze

Ik heb weer veel in te halen. Hun wereldje boven blijft steeds groter worden. Het kittendeurtje in het kozijn van de slaapkamerdeur staat ook altijd open en als het even kan rennen en klauteren ze niet alleen in de klimbomen van de kattenkamer maar ook in de wasmanden in de badkamer of gooien ze van alles omver in de logeerkamer.
Ik heb ze vandaag weer een manicure gegeven want zo af en toe denken ze dat ik een leuke levende klimboom ben. Mooi niet en zo'n slechte gewoonte moeten we geen kans geven,
Het eten gaat ze prima af en af en toe is het wel lachen wanneer er eentje denkt dat hij toch liever vanaf een menucard z'n eten had willen bestellen. Vorige week zette ik een bord Carnibest voor de kittens neer en Qizmo had wel trek maar niet in dat. Hij benaderde vanuit verschillende richtingen het bord in de hoop dat het vlees aan de overkant lekkerder zou zijn. Uiteindelijk gaf hij het op en at hij toch maar met de groep mee. Ik had nog een aardige foto van het etende zevental met mijn mobieltje gemaakt maar helaas kan ik die foto nu niet vinden. Maar ik heb genoeg andere.
Waar ook geen foto's van zijn, is van het kattenruilsysteem dat we hebben opgezet. Vanwege het conflict tussen Jewel en de wildkleurpoezen rouleren we nu. Alleen hebben ze nu geen gelijke rechten omdat ieder stukje socialisering voor de kittens belangrijk is. Een gemis daarin kan de oorzaak van angstgevoelens later als volwassen kat zijn. Maar de oudere dames hebben ook rechten en daarom zijn de moedertjes en kittens 's nachts boven en wanneer ze beneden zijn, gaat Jewel een deel van de deel steeds met een ander tweetal kittens naar boven zodat de volwassen poezen ook betrokken zijn bij het kittengebeuren in de huiskamer. Katten kunnen niet tellen en komen niet verder dan 1,2,veel en Jewel is al tevreden wanneer ze er twee heeft. Ze krijgt steeds twee andere mee zodat alles eerlijk verdeeld wordt. Dan de twee blauwe mannen, dan de twee eerstgeborenen etc. zodat ik overzicht kan houden.
Ze zijn van de week ook weer ontwormd en ik ben dik tevreden over hun ontwikkeling.
Ze scoorden vanmorgen ook netjes op de weegschaal:

Pici Polgara 879, Pici Prima Donna (was eerder Pollyanna) 876, Pici Pip Pipsina, 922 en Pici Peter Pan is met de hakken over de sloot toch nog de aanvoerder op dit gebied met 926 gram. De kittens van Jewel wogen: Qwibus 779, mr. Q.T. Morrison 762 en Qizmo the Magnificent 782. Het leeftijdsverschil van acht dagen zie je duidelijk terug bij hun gewicht maar deze Somalikittens lijken door hun dikkere vacht evengroot. Bij het ravotten heeft niemand meer last van een lager lichaamsgewicht en zijn ze gelijkwaardige ravotpartners.

Fotocollage gemaakt door Jolanda, de a.s. eigenaar van Pip en Qizmo

Ga er maar voor zitten, hier komt een hele reeks foto's van de laatste dagen.

Jewel met 'Onzes'.

Morrison en Qwibus

Van Pollyanna ging haar naam via de naam van een beroemde parel, een grote diamant naar Prima Donna.

Ze weet al wat er van haar verwacht gaat worden - poseren voor de camera van het vrouwtje.

Prima Donna dus.

Pip samen met Peter Pan die weer zijn mooie blauwe voetjes showt. Zo grappig dat die lichter van kleur zijn en dat zijn petje en dekje juist donkerder oogt.

Poseren is vermoeiend.

De drie korthaartjes samen.

Dan kunnen de Somalietjes niet achterblijven met het gezamenlijk klitten.

Pip

Dat voetje!

Lepeltje, lepeltje.
Geleidelijk aan laat ik de temperatuur in huis dalen. 's Nachts hield ik het extra warm maar ik ben blij dat dit nu niet meer zo warm hoeft want ik heb 's nachts liever een koeler huis.

Iedere paar dagen verander ik wat aan hun leefomgeving. De hangmandjes die we ooit voor de kattententoonstellingen hebben gemaakt, zijn ook bij kittens een groot succes.

Zo lief. Die pootjes op het buikje van het pluchen katje dat van mijn moeder is geweest.

De mooie mr. Q.T. (Cuty).

Pip en Peter Pan

Het is net een klassenfoto. Er is er altijd wel eentje die er niet op zijn best op staat.

Da's nog eens een apart spelletje. Jack laat zijn staart onder het hekje door heen en weer zwiepen.

Aanvalluh!

Hun knuffelcapaciteiten zijn ze aan het ontwikkelen.

Beide blauwtjes, Qwibus zonder en Peter Pan met zilver, vonden het erg gezellig bij Huibert. De tijd zal het leren of ze ook echt 'mannenkatten' worden.

Lexie met Jewels Qwibus.

En Qizmo kan daar ook wel bij.

De een is slaperiger dan de andere. Qizmo heeft de grootste moeite om zijn oogjes open de houden.

Opa Jack met Peter(tje) Pan.

Dat pootje van Jack op Peters ruggetje.

De volgorde van de foto's is niet altijd goed. Eerst zaten deze twee bij Jack en bleef alleen Peter Pan over.

Zilver kleurt wel heel erg mooi bij zo'n warme wildkleurige vacht als die van Jewel.

De speellibelle in het kittenhonk is een ware uitdaging.

Alles wordt onderzocht. Het hoogste hangmandje van het kittenhonk is er vandaag uit gehaald. Het bleek erg handig om over de afzetting te klauteren en om onze wijnvoorraad te inspecteren.

Lexie met Qizmo en Qwibus.

Polgara en Morrison. Zo handig dat rode bandje. Op de foto's lijken ze allemaal op elkaar.

Geen rood bandje te zien maar ik weet nog dat dit Polgara was die bij Tresca, Jewels moeder, lag. Polgara bleek een wondje aan een voorpootje te hebben. Een paar keer een likje honingzalf van de dierenarts sloeg goed aan.

We hebben van de week weer een nieuwe voorraad gedroogde kipfilet gemaakt. De kittens eten het al!

Niet te dunne plakken zodat ze echt hun gebit moeten gebruiken.

TV-kijken is ook in het socialisatieprogramma opgenomen. Eerdaags komt hun eerste autoritje.

Lexie met haar enige Somalikitten.

Pip.

Het is niet handig zogen. De kittens moeten zich in de vreemdste bochten wringen. Maar Jewel neemt de tijd en iedereen komt aan de beurt.

Met een vol buikje heerlijk in het bont van moeders staart.

Het wildkleurtje is haast niet zichtbaar. Het is dat er een achterpoot en een staartje hangt. Ik heb zelfs een keer eentje in dat hangmandje slapend met zijn kopje omlaag aangetroffen maar hij was al weer wakker voordat ik een foto kon maken.

Hun wereld wordt steeds groter en groter

En de moedertjes doen hun best door ze weer terug te slepen naar een kleinere plek die zij als het veilige nest zien.

Boven hebben de kittens meestal alleen de slaapkamer met een kittendeurtje in het deurkozijn maar wanneer ik er toch bezig ben, laat ik het open staan en dan rennen ze alle kanten op. De kattenkamer in, de badkamer en logeerkamer in en de moedertjes er koerend achteraan. Ze worden gelukkig steeds relaxter op dit gebied en pakken de kittens niet meer doorlopend bij hun nekvel om ze terug te slepen. Kasten en laden zijn ook een groot succes maar dit had vanmiddag wel tot gevolg dat ik Pollyanna, het zilveren Somalipoesje, niet meer kon vinden. Ze kon overal zijn. Vanuit de laden onder het bed, kan ze in het middengedeelte komen waar ik alleen met de grootste moeite bij kan komen. Natuurlijk lag ze gewoon ergens de slaap der onschuldigen te slapen maar ik had geen rust tot ik het hele stel compleet had. Uiteindelijk heeft Huibert haar gevonden. In de grote kast. Waar ik alle verste hoekjes had afgezocht en weer opnieuw had afgezocht, bleek ze gewoon middenin te liggen, lekker weggezakt tussen een paar schoenendozen.
dat
De harmonie tussen de wildkleur dames is nog steeds een groot probleem en we kunnen er eigenlijk niet onderuit door Jewel te moeten gaan herplaatsen. Zo jammer. Jewel is zo'n gezellige levendige meid om om je heen te hebben. Ze ligt ook zo duidelijk te genieten wanneer ze bij me op schoot ligt. Het is ook doodzonde voor ons fokprogramma en dat alleen al het herhalen van deze mooie combinatie, haar kittens waren wel heel erg vroeg met spinnen en knuffelen met mensen,  met Boris niet meer mogelijk zal zijn. Voor Jewel is het in principe niet erg. Ze is erg makkelijk en ontspannen in de omgang, ook gewend om te reizen en zelfs om bij anderen op bezoek te gaan. Dit proberen we met alle opgroeiende dieren te doen om ze de best mogelijke secundaire socialisatie mee te geven. Bang zijn voor autorijden is zo zielig voor ze en met een beetje inzet vaak te voorkomen. Een paar van onze vorige kittens zijn mee geweest toen we onze beide moeders die op dat moment in hetzelfde verzorgingstehuis woonden, bezochten. Wat eerder hebben een keer met haar en Lexie mijn moeder in haar vorige verzorgingstehuis bezocht. Dat was genieten voor iedereen!

Op de stoel tussen de twee knuffelkatjes van mijn moeder. Ze miste haar overleden zilverabessijnse poezen zo. Nu mijn moeder is overleden, zijn de katjes bij ons.

Vandaag hadden we dus de stress over Pollyanna (ik heb nog steeds niet de juiste naam voor haar) en gisteren hadden we dit over Morrison. Jewel vond het opeens nodig om hem naar boven te slepen maar ze liet hem op de trap los waardoor hij een fikse smak maakte. We weten van eerdere ervaringen en de informatie van de dierenarts wat er allemaal mis kan gaan door zo'n val, gescheurde blaas bijv. dus we maakten ons flink zorgen. Gelukkig was hij niet op zijn flank terechtgekomen, meest gevaarlijk i.v.m. schade aan de organen, maar op zijn pootjes. Hij heeft zijn snuitje flink gestoten en heeft meerdere keren zitten te proesten. Hij was best wel van slag maar na een kittenslaapje en de verzorging door een van de moedertjes, het maakt niet meer uit wie welk kitten verzorgt, was hij er weer. Zijn eetlust was even van slag maar omdat zijn broer Qizmo ook nog niet een perfecte vleeseter is, heb ik hem extra flesvoeding gegeven. Een  volle buik doet wonderen. En vandaag zat hij met zijn vijf weken en drie dagen keurig lamshart en kipfilet te eten.

Gisteren kregen ze voor het eerst rauwe kippennekjes. Ik probeer ze zo vaak mogelijk te laten proeven van verschillende soorten vlees. Op visgebied kennen ze al koolvis en zalm (de wilde natuurlijk).

Jewel eet ook enthousiast mee.

Met je pootjes midden in het bordje staan is natuurlijk heel gewoon.

Pollyanna heeft het ook door!

De knappe Qwibus. Hij eet al dagen gelijk op met de kittens van het grote nest. Knap joch!

Ze zouden er kapsones van kunnen krijgen, zo vaak als ze bewonderd en op de foto gezet worden.

Een kitten van Lexie drinkt bij Jewel.

Morrison kijkt alsof hij nog onder de indruk is.

Dit mandje hebben we ooit van zijn nieuwe mensen gekregen. Kittens en mandjes - echt super. Lang niet elke mand is een succes bij volwassen katten.

De klimton hadden we even middenin de box gezet maar dat hielp niet. Ze waren op het idee gekomen dat ze eruit konden en dan houd je ze niet.

Het rode bandje is afgevallen. Wanneer je ze in je handen hebt, is wel te zien wie wie is maar op de foto's valt dat tegen.

Zo keek er toch nog iemand naar het voetbal ;-)

Eruit? Makkie!

En is de ene helft van de box weg en kunnen ze in de hele voorkamer, blijven ze bijna allemaal liggen slapen. Alleen Pip is even bij me langs geweest op de stoel om te kijken of zij ook een berichtje met mijn laptop kon schrijven.